Wojciech Jarosław Marcinkiewicz
Biografia
Wojciech Jarosław Marcinkiewicz urodził się w Pruszkowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej i wstąpił do gromad zuchów, a następnie do 14 i 139 Mazowieckiej Drużyny Harcerzy. W czasie okupacji brał udział w konspiracji: należał do Szarych Szeregów (drużyna OC 300, hufiec Ochota) i łączył to z pracą w sklepie galanteryjnym w Pruszkowie. W 1942 roku złożył Przysięgę Armii Krajowej i wstąpił do organizacji Wawer. Razem z Marcinkiewiczem zostali przyjęci do Szarych Szeregów.
W 1944 roku ukończył SONDĘ – szkołę niższych dowódców. 1 sierpnia 1944 roku stanął do walki w Powstaniu Warszawskim na Ochocie, doprowadził swoją sekcję do punktu koncentracji przy ulicy Niemcewicza, gdzie wydano opaski powstańcze i granaty, a w kolejnych dniach wykonywał polecenia ppor. Śledzia. 14–15 sierpnia został wypędzony z Warszawy i przewieziony do Pruszkowa; po czterodniowym pobycie w Dulagu uciekł.
Wykształcenie i praca zawodowa: maturę uzyskał w 1946 roku i podjął studia w SGH; uzyskał tytuł magistra nauk ekonomicznych na SGPiS; studiował socjologię na UW w latach 1951–1953; w 1970 ukończył trzysemestralne studia podyplomowe z zakresu elektronicznego przetwarzania danych; brał udział w pracach nad systemem informatycznym w przemyśle motoryzacyjnym (1971–1974). W czasie okupacji pracował w Wytwórni Techno-Chemicznej Labor w Warszawie; po ukończeniu studiów pracował jako główny księgowy w chemicznej Spółdzielni Pracy Alfa w Pruszkowie; w latach 1956–1961 był zatrudniony w Spółdzielni pracy Silikon jako kierownik techniczny. Ukończył kursy mistrzowskie w zakresie przetwórstwa tworzyw sztucznych; w 1964 roku rozpoczął pracę w Konstrukcyjno Prototypowej Spółdzielni pracy Eureka w charakterze zastępcy prezesa ds. ekonomicznych; w 1977 roku Centrum Naukowo-Produkcyjne Technik Komputerowych i Pomiarów otrzymał nominację na zastępcę dyrektora Centrum ds. Ekonomicznych i pełnił tę funkcję do czasu przejścia na emeryturę.
Działalność na rzecz upamiętnienia Powstania Warszawskiego: w 1986 roku wybrany wiceprezesem zarządu Środowiska Żołnierzy Armii Krajowej IV Obwodu, a od 1989 roku prezesem zarządu Środowiska. Funkcję tę pełnił do śmierci. Po 2000 roku Środowisko weszło w skład Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Przed 50. rocznicą zakończenia Powstania Warszawskiego brał udział w gromadzeniu funduszy na remont Pomnika Mauzoleum w Pęcicach. Jest autorem monografii Szare Szeregi na Ochocie (2005). W latach 2005–2006 był współorganizatorem rajdu Szlakiem historii Ochoty dla szkół dzielnicy. Od 1991 roku był członkiem Dzielnicowego Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa na Ochocie; współpracował z Archiwum Akt Nowych. Zmarł w Warszawie; pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.
Odznaczenia i awanse: Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, awansowany do stopnia porucznika Wojska Polskiego w stanie spoczynku.