Witold Sokół-Dąbrowski
Biografia
Witold Sokół-Dąbrowski urodził się 28 września 1933 roku w Pruszkowie w rodzinie Aleksandra i Michaliny z domu Rutkowskiej. Przydomek „Sokół” pochodził od dziadka, inżyniera Aleksandra Dąbrowskiego, bojowca PPS, więźnia Pawiaka w latach 1905–1906, skazanego następnie na katorgę i zesłanie. Ojciec Witolda oraz stryj Paweł należeli do Armii Krajowej, byli więźniami Pawiaka w latach 1942–1943.
Dzieciństwo spędził w Warszawie, gdzie mieszkał także podczas okupacji niemieckiej. Po wojnie uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. Stefana Żeromskiego w Kwidzynie, w 1951 zdał maturę. Był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego, w 1948 wstąpił do Związku Walki Młodych, a następnie do Związku Młodzieży Polskiej. W 1950 został członkiem Koła Młodych Pisarzy przy Oddziale Gdańskim Związku Literatów Polskich i podjął pracę dziennikarską w „Sztandarze Młodych”. Od 1951 studiował polonistykę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim; w 1955 uzyskał magisterium.
W latach 1951–1952 był członkiem, a następnie przewodniczącym warszawskiego Koła Młodych Pisarzy, w 1952 został członkiem Związku Literatów Polskich. Wraz z kilkoma kolegami założył w 1954 Studencki Teatr Satyryków, który współprowadził do 1958. W tym czasie był związany z Agnieszką Osiecką, która swoją relację określiła jako „tę jedyną w swoim życiu walkę o szczęście”.
Po studiach był kierownikiem działu kulturalnego w czasopismach: „Poprostu” (1955–1956), „Sztandar Młodych” (1956–1957), „Od Nowa” (1959); w 1957 wszedł w skład zespołu założycielskiego, a następnie kolegium redakcyjnego tygodnika „Polityka”. W latach 1956–1967 był członkiem PZPR. W 1957 studiował slawistykę na Sorbonie w Paryżu. W latach 1960–1961 był redaktorem naczelnym pisma literackiego „Współczesność”.
Jako poeta debiutował w tygodniku „Nowa Kultura” w 1951 wierszem „Rocznik 1950”. Pierwszy tomik wierszy Rocznik 33 wydał w 1957. Następne to Koncert hebanowy (1966), Ognicha (1971) i Arrasowanie (1976). Piąty tomik Portret trumienny został wydany już po śmierci poety w 1982, zbiorcze zaś wydanie poezji Krajobraz z chmurą ukazało się w 2012. Określany jako poeta neoromantyczny.
Uznany tłumacz poezji i prozy rosyjskiej. Był współautorem Antologii nowoczesnej poezji rosyjskiej 1880–1967 (1971) oraz antologii Symboliści i akmeiści rosyjscy (1971). Przełożył m.in. utwory Michaiła Bułhakowa oraz Aleksandra Isaeviča Solženicyna – razem z Ireną Lewandowską, a także piosenki Bułata Okudżawy. Współpracował przy tłumaczeniach z partnerką życiową Ireną Lewandowską.
Jako działacz opozycji był sygnatariuszem Memoriału 101 (1976) przeciw projektowanym zmianom w Konstytucji PRL. W wyniku tego otrzymał całkowity zakaz publikacji. Od 5 lutego 1976 był rozpracowywany przez Wydział III Komendy Stołecznej MO. Na początku maja 1978 roku na walnym zebraniu warszawskiego ZLP potępił z mównicy PZPR za prześladowanie pisarzy.
Od 1960 był mężem Ireny Lewandowskiej, z którą miał córkę Justynę Dąbrowską (ur. 1960) – psychologa, psychoterapeutkę i dziennikarkę. Zmarł na zawał serca w nocy 9–10 maja 1978. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 175-6-23).