Witold Sokół-Dąbrowski
Biografia
Witold Sokół-Dąbrowski urodził się 28 września 1933 w Pruszkowie w rodzinie Aleksandra i Michaliny z domu Rutkowskiej. Przydomek „Sokół” pochodził od dziadka, inżyniera Aleksandra Dąbrowskiego, bojowca PPS, więźnia Pawiaka w latach 1905–1906, skazanego następnie na katorgę i zesłanie. Ojciec Witolda, Aleksander, oraz stryj Paweł należeli do Armii Krajowej, byli więźniami Pawiaka w latach 1942–1943.
Dzieciństwo spędził w Warszawie, gdzie mieszkał podczas okupacji niemieckiej. Po wojnie uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. Stefana Żeromskiego w Kwidzynie, gdzie w 1951 zdał maturę. Był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego; w 1948 wstąpił do Związku Walki Młodych, a następnie do Związku Młodzieży Polskiej. W 1950 został członkiem Koła Młodych Pisarzy przy Oddziale Gdańskim Związku Literatów Polskich i podjął pracę w „Sztandarze Młodych”.
Od 1951 studiował polonistykę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim; w 1955 uzyskał magisterium. W latach 1951–1952 był członkiem, a następnie przewodniczącym warszawskiego Koła Młodych Pisarzy; w 1952 został członkiem Związku Literatów Polskich. W 1954 współzałożył Studencki Teatr Satyryków, którym zajmował się do 1958. Był związany z Agnieszką Osiecką, z którą łączyła go niezwykła relacja.
Pracował jako kierownik działu kulturalnego w pismach: „Poprostu” (1955–1956), „Sztandar Młodych” (1956–1957), „Od Nowa” (1959); w 1957 wszedł w skład zespołu założycielskiego, a następnie kolegium redakcyjnego tygodnika „Polityka”. W latach 1956–1967 był członkiem PZPR. W 1957 studiował slawistykę na Sorbonie. W latach 1960–1961 był redaktorem naczelnym pisma literackiego „Współczesność”.
Jako poeta debiutował w tygodniku Nowa Kultura w 1951 wierszem „Rocznik 1950”. Jego tomiki to Rocznik 33 (1957), Koncert hebanowy (1966), Ognicha (1971) i Arrasowanie (1976); po śmierci ukazał się Portret trumienny (1982), a całościowo Krajobraz z chmurą (2012). Był określany jako poeta neoromantyczny.
Jako tłumacz był uznawany; współautor antologii nowoczesnej poezji rosyjskiej 1880–1967 (1971) oraz antologii Symboliści i akmeiści rosyjscy (1971). Przełożył utwory Bułhakowa, Solżenicyna, Dombrowskiego, Okudżawy i wielu innych; przy tłumaczeniach współpracował z Ireną Lewandowską.
Jako działacz opozycji był sygnatariuszem Memoriału 101 w 1976. Za protesty otrzymał zakaz publikacji. W 1978 został rozpracowywany przez MI; w maju zmarł na zawał serca. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim.