Piotr Igor Ikonowicz
Biografia
Piotr Igor Ikonowicz urodził się 14 maja 1956 roku w Pruszkowie. Ukończył XV Liceum Ogólnokształcące im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie, a w 1980 roku studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując dyplom magistra administracji. Jest także absolwentem Podyplomowego Studium Instytutu Geografii i Krajów Rozwijających się (1984).
Jest dziennikarzem i tłumaczem; członkiem Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Dąbrowszczaków. Założył Kancelarię Sprawiedliwości Społecznej, świadczącą darmowe porady prawne dla ubogich. Publicysta m.in. w Uważam Rze, Przekroju, Faktach i Mitach. W 2021 współprowadził program Lewy do Lewego na portalu wPunkt; w tym samym roku był także ekspertem w programie Wolni od długów w Polsacie.
W latach 1980–1988 należał do NSZZ Solidarność. W 1981 pracował jako redaktor Regionu Mazowsze Solidarności; 17 grudnia 1981 został aresztowany za kolportaż wydawnictw niezależnych. W 1982 skazany na rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na cztery lata oraz na 15 tys. zł grzywny, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy skazany na rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na dwa lata. W 1982 ponownie zatrzymany za organizowanie niezależnych obchodów pierwszomajowych; internowany od 10 maja do 23 listopada 1982 w Areszcie Śledczym Warszawa-Mokotów. Współzałożył pismo Miś. Tygodnik Stanu Wojennego, a następnie Robotnik, pismo członków MRKS oraz Grupy Politycznej Robotnik. Współorganizował miesiąc prasy zakładowej NSZZ S. Należał do Ruchu Wolność i Pokój.
W 1988 i 1989 był uczestnikiem głodówek solidarnościowych z więźniami politycznymi. W 1989 uczestniczył w Kongresie Opozycji Antyustrojowej, a następnie organizował demonstracje przeciwko wyborom czerwcowym kandydaturze Wojciecha Jaruzelskiego na prezydenta PRL.
W publicystyce III RP przewodniczył radzie naczelnej PPS w latach 1992–1996 i 1997–2001. W wyborach 1991 kandydował bezskutecznie z listy Solidarności Pracy w okręgu radomskim. W 1993 uzyskał mandat posła na Sejm z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej, zdobywając 2734 głosy. 10 marca 1994 wraz z Andrzejem Lipskim i Czarkiem Miżejewskim przystąpił do Koła Parlamentarnego PPS. W 1997 ponownie został posłem (z 3. miejsca w okręgu warszawskim) z listy SLD, uzyskując 32913 głosów. Po przekształceniu SLD w jednolitą partię odszedł z jej klubu parlamentarnego, tworząc wraz z senatorami PPS i działaczami Ruchu Ludzi Pracy odrębne koło parlamentarne, które nie dotrwało do końca kadencji. W 1999 sprzeciwiał się interwencji NATO w Jugosławii; podczas bombardowań Belgradu wraz z grupą posłów Lewicy pojechał do Jugosławii i Macedonii.
W 2000 kandydował w wyborach prezydenckich, uzyskał 38 672 głosy (0,22%) i zajął 10. miejsce. Kandydował także do Sejmu w 2001 z listy PPS, uzyskując w Warszawie 899 głosów. Po porażce zrezygnował z przewodniczenia PPS i wystąpił z partii. W 2003 był jednym z inicjatorów powstania Nowej Lewicy, objął funkcję sekretarza ds. organizacyjnych tej partii. W 2007 bez powodzenia startował z pierwszego miejsca listy Samoobrony RP w okręgu warszawskim, zdobywając 2635 głosów. W lipcu 2011 NL została wyrejestrowana, a w październiku 2011 roku został doradcą Ruchu Palikota. W maju 2014 założył Ruch Sprawiedliwości Społecznej; w 2023 został wykreślony z ewidencji, a ponownie zarejestrowano go w 2025. W wyborach w 2015 bez powodzenia kandydował do Sejmu z ramienia RSS; w 2018 był kandydatem KWW Sprawiedliwości Społecznej Piotra Ikonowicza na prezydenta Warszawy (0,82%, 7271 głosów) i do rady miasta. W 2019 był liderem listy Lewica Razem w okręgu łódzkim; LR nie osiągnęła progu. W marcu 2021 został kandydatem na stanowisko rzecznika praw obywatelskich rekomendowanym przez Lewicę; Sejm odrzucił kandydaturę 15 kwietnia 2021. W wyborach 2023 bezskutecznie startował do Sejmu z ostatniego miejsca Nowej Lewicy w okręgu gdyńskim; uzyskał 3146 głosów.
W 2001 Prokuratura Rejonowa w Grójcu wniósł przeciw niemu akt oskarżenia o spowodowanie wypadku samochodowego; w styczniu 2002 Sąd Rejonowy uznał go za winnego, warunkowo umarzając postępowanie. W 2008 został w pierwszej instancji skazany na rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 3 lata próby za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji podczas blokowania eksmisji; list gończy doprowadził do tymczasowego aresztowania w 2006. Również w 2008 skazany na 6 miesięcy ograniczenia wolności za naruszenie nietykalności cielesnej właściciela lokalu podczas blokowania eksmisji; po uprawomocnieniu wyroku odmówił wykonania kary, co spowodowało zamianę na 90 dni pozbawienia wolności. W październiku 2013 kilku opozycjonistów z PRL zaapelowało o ułaskawienie; Piotr Ikonowicz został doprowadzony do odbycia kary, a po dwóch tygodniach zwolniony po uiszczeniu kary zastępczej.
Po opublikowanym w 2014 roku tekście publicystycznym skierowano przeciwko niemu prywatny akt oskarżenia o znieważenie Bogdana Chazana.
W 2021, za działania na rzecz najbiedniejszych, eksmitowanych i bezdomnych, Piotr Ikonowicz wraz z Agatą Nosal-Ikonowicz zostali odznaczeni przez Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara odznaką honorową „Za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka”.
Jego ojciec Mirosław Ikonowicz, pochodzący z Wilienszczyzny, był korespondentem PAP. Matka Olga Łucek była Rosjanką i zajmowała się gastronomią. Piotr Ikonowicz, jako dziecko, spędził pięć lat na Kubie. Jest bratem Magdy Gessler. Była żoną była dziennikarka Zuzanna Dąbrowska; później związał się z Agatą Nosal-Ikonowicz. Ma cztery dzieci: Julię, Karola, Karolinę i Pawła. Zna języki: włoski, hiszpański, francuski, portugalski, rosyjski, angielski, bułgarski oraz serbski.