Leszek Mariusz Kubicki
Biografia
Urodził się 19 maja 1930 r. w Pruszkowie. W latach 1943–1945 był harcerzem ps Frejend należącym do Szarych Szeregów. Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1948). W 1952 roku ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, będąc uczniem Jerzego Sawickiego. W 1960 uzyskał stopień doktora nauk prawnych, habilitował się w 1975 w Instytucie Nauk Prawnych PAN. W 2000 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych. Specjalizuje się w zakresie prawa karnego i prawa medycznego.
Pracował w Akademickiej Spółdzielni Wydawniczej. W latach 1950–1952 był zatrudniony w departamencie legislacyjnym Ministerstwa Sprawiedliwości. W latach 50. pełnił funkcję sekretarza zarządu Zrzeszenia Prawników Polskich. Przyczynił się do powstania czasopisma Prawo i Życie, do 1957 pracował w jego redakcji. Od 1953 do 1954 zatrudniony w redakcji Nowego Prawa. W latach 1956–1990 był członkiem PZPR.
Od 1951 do 1968 pracował w Katedrze Prawa Karnego Materialnego na Wydziale Prawa i Administracji UW. W 1965 został zatrudniony w Instytucie Nauk Prawnych PAN. W latach 1976–1981 był zastępcą dyrektora tego instytutu. W latach 1981–1983 pełnił funkcję zastępcy sekretarza Wydziału I Nauk Społecznych PAN. Autor publikacji z 1963 roku pt Zbrodnie wojenne w świetle prawa polskiego.
W latach 90. dwukrotnie był członkiem Krajowej Rady Sądownictwa jako przedstawiciel prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego w 1990 i z urzędu jako minister sprawiedliwości (1996–1997). W latach 1999–2004 był członkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN, a w kadencji 2011–2014 członkiem Komitetu Bioetyki PAN. Był także przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych, wiceprezesem Komitetu Nauk Prawnych oraz członkiem Komitetu Badań Naukowych PAN.
Od 1989 do 1991 zasiadał w Trybunale Stanu. W latach 1990–1999 orzekał jako sędzia Sądu Najwyższego. Wchodził w skład zespołu prawa materialnego, który w latach 90 opracował projekt nowego kodeksu karnego. Od lutego 1996 do października 1997 sprawował urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza. W trakcie pełnienia tej funkcji był zaangażowany w działania, które doprowadziły do umorzenia postępowania karnego wobec pułkownika Ryszarda Kuklińskiego. W 1996 w porozumieniu z ministrem spraw wewnętrznych Zbigniewem Siemiątkowskim zatwierdził do publikowania tzw białą księgę dotyczącą afery Olina. W okresie urzędowania zorganizowano Prokuraturę Krajową, uchwalono przepisy dotyczące Krajowego Rejestru Sądowego oraz wprowadzające instytucję referendarza sądowego.
W 1998 zasiadł w Międzynarodowej Akademii Prawa Porównawczego, w 1999 w zarządzie Międzynarodowego Stowarzystania Prawa Karnego. Obejmował również szereg funkcji w organach doradczych. W 1980 zasiadał w komisji etycznej przy zarządzie Głównego Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W 1989 był doradcą w Komitecie Badań Naukowych, a w 1997 w Krajowej Radzie Transplantacyjnej. Był członkiem Rady Legislacyjnej działającej przy prezesie Rady Ministrów, Komisji ds Reformy Prawa Karnego przy ministrze sprawiedliwości, rady naukowej przy ministrze zdrowia i opieki społecznej oraz od 2004 Rady ds Uchodźców przy prezesie Rady Ministrów. Został też stałym konsultantem Sejmu w zakresie kodyfikacji prawa karnego oraz członkiem zespołu eksperckiego ds reformy szkolnictwa wyższego przy ministrze nauki i szkolnictwa wyższego Barbarze Kudryckiej.
W latach 1981–2012 był redaktorem naczelnym wydawanego przez KN PAN periodyku Państwo i Prawo. W latach 2001–2018 był pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego w Warszawie, objął stanowisko kierownika Katedry Prawa Karnego. W 2018 wszedł w skład komitetu honorowego Społecznego Komitetu Lewicy 100-lecia Odzyskania Niepodległości. Był także prezesem Fundacji im. Profesora Manfreda Lachsa.
W 2003 ukazała się publikacja zatytułowana Prawo, społeczeństwo, jednostka. Księga jubileuszowa dedykowana Profesorowi Leszkowi Kubickiemu.
Odznaczenia i wyróżnienia: Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2001). Był sekretarzem Kapituły Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 2013 Medalem PAN im. Mikołaja Kopernika.
Życie prywatne: Syn Mieczysława Kubickiego, nauczyciela i urzędnika. W latach 1951–2017 był żonaty z profesor Krystyną Kubicką, z którą ma córkę. Jego stryjem był Marian Kubicki (1908–1972).