Krzysztof Pankiewicz
Biografia
Krzysztof Pankiewicz urodził się 16 września 1933 w Pruszkowie. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, po roku przeniósł się na Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a w 1954 na Wydział Scenografii i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, skąd w 1958 otrzymał dyplom z wyróżnieniem za oprawę plastyczną Kaliguli Alberta Camusa.
W 1956 podjął pracę w krakowskim Teatrze Młodego Widza, debiutując scenografią do Osobliwego zdarzenia Carla Goldoniego w reż. Zofii Mysłakowskiej. W 1957 opracował scenografię i kostiumy do dwóch przedstawień Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie - Ostatni rejs Suttona Vane’a Jerzego Golińskiego i Król włóczęgów Justina Huntleya McCarthy w reż. Marii Straszewskiej-Rettinger. W 1958 przygotował dekorację w Teatrze Ateneum w Warszawie do Tramwaju zwanego pożądaniem Tennessee Williamsa w reż. Janusza Warmińskiego. W 1959 podjął się realizacji scenografii w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie do Mirandoliny Carla Goldoniego w reż. Stanisława Jaszkowskiego. We Wrocławskim Teatrze Pantomimy w 1959 rozpoczął wieloletnią współpracę z Henrykiem Tomaszewskim przy dwóch pantomimach - Woyzeck Georga Büchnera i Maski Arlekina.
W latach 1966–1967 pełnił funkcję głównego scenografa Teatru Klasycznego. W 1973 w Teatrze Wielkim w Łodzi zadebiutował jako reżyser komedii Wesołe kumoszki z Windsoru Williama Shakespeare’a. W 1976 w Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze wyreżyserował Don Juana Moliera z Maciejem Staszewskim w rolach tytułowych; spektakl został uhonorowany nagrodą na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Ameryki Łacińskiej w Caracas i odbył tournée po krajach Ameryki Południowej i Centralnej.
W latach 1982–1999 jako scenograf był związany z Teatrem Polskim w Warszawie, a w latach 1987–1988 pracował w Teatrze Horzycy w Toruniu.
Wśród licznych odznaczeń i nagród wymieniono m.in. 1961 wyróżnienie na I Kaliskich Spotkaniach Teatralnych, 1962 Prix de Recherches w Teatrze Narodów, 1964 nagrodę I stopnia na IV Ogólnopolskim Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich, 1967 nagrodę holenderskiego ministra kultury i sztuki, 1983 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz 1995 Honorowy Medal im. Juliusza Osterwy.