Kazimierz Lisiecki
Biografia
Kazimierz Lisiecki urodził się 9 lutego 1902 roku w Żbikowie, obecnie należącym do Pruszkowa. W młodości doświadczył sieroctwa i bezdomności, co wpłynęło na jego późniejszy model opiekuńczy. Był wychowankiem i współpracownikiem pedagoga Czesława Babickiego; jako uczeń prowadził drużynę harcerską i organizował obozy dla dzieci pracujących.
Po ukończeniu Studium Pedagogicznego Wolnej Wszechnicy Polskiej w 1923 roku kontynuował edukację, a w 1925 r. uzyskał kurs dla wychowawców. W 1919 roku założył Akademickie Koło Przyjaciół Dzieci Ulicy. W 1927 roku zawarł związek małżeński z Marią Ciechomską. W 1928 r. był reprezentantem Związku Zawodowego Wychowawców Polskich na Międzynarodowym Kongresie Opieki nad Dziećmi w Paryżu i poznał pracę zakładów wychowawczych w Anglii, Austrii, Francji i Niemczech.
W 1928 roku, realizując własną koncepcję, stworzył Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy i wprowadzał nową formę pracy – Ognisko. Powstały pierwsze ogniska w Warszawie (Hipoteczna 5, 1932–1939), Środkowa 9, Nowy Zjazd 9, Długa 13/25 i w innych miastach (Torun, Grudziądz, Łódź).
W czasie II wojny światowej Lisiecki kontynuował pracę w ogniskach, prowadząc tajne nauczanie i kształtując patriotyczne postawy. Podczas powstania warszawskiego tworzył Legię Akademicką, z której ok. dwustu z 350 członków przeżyło walki. Po powstaniu trafił do Giełzowa w województwie kieleckim, gdzie do marca 1945 r. działało ognisko na wygnaniu.
Po wojnie powrócił do Warszawy i organizował pomoc sierotom. W 1953 r. Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy zostało zlikwidowane, a ogniska włączono do państwowych domów dziecka. W 1956 r. powołano Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych (PZOW), którego Lisiecki został dyrektorem. W kolejnych latach powstały ogniska w Muranowie (1957), Gdyni (1960) i Starówce (1964), stając się centralą PZOW. Zmarł 8 grudnia 1976 roku i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. W 1976 r. powstał Klub Wychowanków jego Ogni, a w 1993 r. Stowarzyszenie „Przywrócić Dzieciństwo”; w 2000 r. nadano Towarzystwu imię „K. Lisieckiego ‘Dziadka’”.
W grudniu 2000 r. Gazeta Wyborcza umieściła go na piątym miejscu w plebiscycie na największego warszawiaka XX wieku.