Jerzy Fedorowicz

artysta plastyk
06.09.1928 12.04.2018 Pruszków

Biografia

Jerzy Fedorowicz (1928–2018) był polskim artystą plastykiem związanym z nurtem sztuki pojęciowej i konceptualizmem. Urodził się w Pruszkowie, studiował w Gdańsku i w Krakowie, a od 1954 roku mieszkał w Koszalinie. Wraz z żoną Ludmiłą Popiel aktywnie kształtował życie artystyczne Pomorza, współtworzył i organizował liczne działania awangardowe.

W sztuce lat 60. realizował kompozycje abstrakcyjne i geometryczne, cykle Grawitacje i Relatywy, a także prace efemeryczne. Od końca lat 60. wykraczał z idei sztuki pojęciowej, prezentując instalacje, zapisy procesów, obiekty i dokumentacje.

Fedorowicz był inicjatorem, organizatorem i uczestnikiem Spotkań Artystów i Teoretyków Sztuki w Osiekach (1963–1981), które zapoczątkowały epokę plenerów i doprowadziły do organizacji kolejnych międzynarodowych i ogólnopolskich sympozjów sztuki awangardowej, m.in. Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965) oraz Sympozjów we Wrocławiu, Zielonej Górze i Pawłowicach w latach 1966–1979. Współpracował w tych działaniach z Ludmiłą Popiel.

Po 1988 roku ograniczył aktywność twórczą; sporadycznie zabierał głos na temat spuścizny i historii osieckich plenerów. Jego prace znajdują się w kolekcjach muzealnych w Koszalinie, Warszawie, Łodzi, Wrocławiu, Słupsku i Chełmie. Zmarł w Warszawie w 2018 roku.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Inicjator, organizator i uczestnik plenerów Osiek (1963–1981), zapoczątkowanie epoki plenerów w polskiej sztuce.
Współtwórca i uczestnik szeregu sympozjów i wystaw AWANGARDY: Elbląg 1965, Wrocław '70, Zielona Góra 1971, Pawłowice 1975, Dłusko 1976/77, Jankowice 1978, Osieki 1980.
Twórca i uczestnik licznych instalacji, notacji procesu i obiektów w duchu sztuki pojęciowej; prace Grawitacje, Relatywy oraz projekty w latach 1960–1980.

Ciekawostki

Współpracował z żoną Ludmiłą Popiel nad projektami sztuki konceptualnej i organizacją życia artystycznego.
Na plenerach Osieckich w 1965 uczestniczyły m.in. legendy polskiej sztuki, takie jak Henryk Stażewski i Julian Przyboś; plenery uznawane za początek epoki plenerów.

Udostępnij