Janusz Zarzycki
Biografia
Janusz Zarzycki urodził się w Pruszkowie pod nazwiskiem Neugebauer, jako syn Edmunda i Jadwigi.
W młodości był uczniem Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego w Warszawie (ukończył je w 1932) i studiował na Politechnice Warszawskiej do 1935; należał do Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. W latach 1937–1938 ukończył Mazowiecką Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie; uczestniczył w wojnie obronnej 1939 w 28 Dywizjonie Artylerii Ciężkiej. Był studentem Lwowskiego Instytutu Politechnicznego (1939–1941) i pracował jako technik budowlany przy Teatrze Lwowskim; po powrocie do Warszawy pracował w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym. W 1943 został aresztowany i w latach 1943–1945 przebywał w niemieckich obozach Auschwitz-Birkenau i Buchenwald.
Po II wojnie światowej związał się z Wojskiem Polskim; pełnił funkcje w Wydziale Politycznym WP, a w latach 1956–1960 kierował Głównym Zarządem Polityczno-Wychowawczym WP. Był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w Paryżu (1949) i prezesem Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego (1949–1956).
W latach 1947–1948 był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Walki Młodych i, po przystąpieniu do PPR, przystąpił do Polska Zjednoczonej Partii Robotniczej. Wraz z ZWM współtworzył Związek Młodzieży Polskiej, któremu przewodniczył do 1949. Był członkiem KC PZPR w latach 1948–1954 i 1959–1964; zasiadał w Biurze Organizacyjnym i Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Był zwolennikiem frakcji puławian. Od 1956 do 1960 pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej; od 14 maja 1956 do 17 grudnia 1956 oraz od 5 maja 1960 do 29 grudnia 1967 był przewodniczącym prezydium Miejskiej Rady Narodowej m.st. Warszawy. W latach 1957–1969 był posłem na Sejm PRL II, III i IV kadencji. Był także prezesem Zarządu Głównego ZBoWiD (1956–1964) i członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD na kolejnych kongresach. Po 1967 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Urbanistyki i Architektury w Warszawie; w 1987 dołączył do Obywatelskiego Konwentu Konsultacyjnego. W październiku 1989 wszedł w skład Centralnej Komisji Zjazdowej PZPR, przygotowującej XI Zjazd PZPR.
W 1988, za bezinteresowną pomoc udzieloną dwóm uciekinierom z getta, otrzymał tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.
Pochowany wraz z żoną na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A3 tuje-2-29).
W trakcie służby wojskowej otrzymywał kolejne stopnie: podporucznik rezerwy (1939); kapitan Gwardii Ludowej (1942); major Gwardii Ludowej (1942); podpułkownik (1944); pułkownik (1945); generał brygady (1946); generał dywizji (1957).
Życie prywatne: Mieszkał w Warszawie. Był dwukrotnie żonaty: Anna Agopsowicz (Hanna Charnasson, 1914–1983) oraz Krystyna Zielińska-Zarzycka (1924–2007). Miał dwoje dzieci, w tym Ewę Zarzycka-Bérard, pisarkę i publicystkę.