Bernard Uchmański
Biografia
Bernard Uchmański urodził się 3 marca 1936 w Pruszkowie. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tomasza Zana w Pruszkowie w 1953 roku i studia na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Warszawskiej, specjalizując się w projektowaniu elektrowni wodnych. Pracował w biurze projektowym Energoprojekt w Warszawie. Po ogłoszeniu stanu wojennego był członkiem tajnej Komisji Zakładowej Solidarność od lutego 1982 do wiosny 1989.
W Tatrach wspinał się od 1955. Pasjonowało go taternictwo powierzchniowe i podziemne. Przeszedł nowymi drogami wschodnią i czołową ścianę Mięguszowieckiego Szczytu (1964). Razem z Januszem Fereńskimi i Joachimem Wachowiczem wyznaczył nowe drogi na północno-wschodniej ścianie Mnicha (1963 i 1964). Zaliczył nowe przejścia w Tatrach Zachodnich na ścianach Krzesanicy i Ciemniaka oraz zimą na południowo-wschodniej ścianie Raptawickiej Turni (1968). Publikował wspomnienia taternickie.
W 1961 razem z Januszem Onyszkiewiczem i Krzysztofem Zdzitowieckim dotarł na poziom -567 m w Jaskini Śnieżnej, wówczas najgłębszej w Tatrach. W 1962 uczestniczył w odkryciu nowych ciągów w Jaskini Czarnej, wtedy najdłuższej w Tatrach. Na przełomie 1968 i 1969 kierował wspinaczkowym wyjściem z ówczesnego dna Jaskini Śnieżnej, co było rekordowym osiągnięciem. Wyprawa wrocławskiej Sekcji Grotołazów dokonała wspinaczkowego wyjścia od Syfonu Dominiki do otworu Jaskini Śnieżnej. Był to ówczesny rekord świata (640 m pomiędzy dnem a otworem wejściowym jaskini) we wspinaczce jaskiniowej bez korzystania z lin i drabinek. Członkami wyprawy byli także Roman Galar, Jerzy Masełko, Andrzej Ostromęcki, Kazimierz Piotrowski, Norbert Pospiesznyi, Marek Trzeciakowski. Wszyscy zostali odznaczeni Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.
Brał również udział w wyprawach do jaskiń Bułgarii, Francji, Anglii, Walii, Belgii i Jugosławii. W Bułgarii osiągnął w 1958 rekord głębokości jaskiń, schodząc na dno Pticy.
Zdobył szereg szczytów w Pamiro-Ałaju w 1969 i rok później jako kierownik wyprawy. Swój pierwszy, przez nikogo niezdobyty pięciotysięcznik nazwał imieniem swojej matki Stanisławy. Prowadził wyprawę w Górach św. Eliasza i Alasce w 1976. W 1978 był asystentem realizatora filmowego na wyprawie w Himalaje, która zdobyła południowy i środkowy wierzchołek Kangchenjungi. Zdobył wtedy wysokość 8000 m.
Jest autorem książki Polacy w górach Pamiro-Ałaju (1973) oraz rozdziału w Dwie Kangczendzongi (1983). Zajmował się publicystyką na tematy górskie. Był korespondentem Słowa Powszechnego. Jako fotograf górski otrzymał nagrody i wyróżnienia. Był członkiem Klubu Wysokogórskiego Warszawa; w końcu lat 1950. wstąpił do Sekcji Grotołazów Wrocław. Później działał w Speleoklubie Warszawskim, którego członkiem honorowym został w 1980. W 1970 i 1974 otrzymał brązowy i srebrny Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.
Na pytanie o cel jego wypraw odpowiedział: Pomogły poznać głębiej własną osobowość i zwalczyć własną słabość. Każdy szuka sam dróg służących doskonaleniu charakteru. Według mnie są dwie drogi: podróże po świecie i podróże w głąb siebie. Ja zostałem alpinistą, gdyż coś ciągnęło mnie do natury. Może dlatego, że przekonany jestem o tym, iż im człowiek bliższy jest natury, tym jest czystszy. Natura stawia surowe wymagania i człowiek zdany jest tam tylko na siebie w sprostaniu tym wymaganiom.
Zginął w 1995 w lawinie lodowej podczas wspinaczki na szczyt Alpamayo masywie Cordillera Blanca w Peru. Wyprawę na jakąś piękną górę wybrał dla uczczenia czterdziestej rocznicy swojej pierwszej wspinaczki w podkrakowskich skałkach. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Pruszkowie-Żbikowie.
Ostatnie kilkanaście lat życia poświęcił pomocy dzieciom niepełnosprawnym intelektualnie. Był współtwórcą polskiego Ruchu Wiara i Światło od 1978. Zaangażowany w powołanie wspólnoty ruchu w Lublinie. Zamieszczał teksty w wydawnictwach poświęconych życiu chrześcijańskiemu. Ukazało się wspomnienie o Bernardzie Uchmańskim zatytułowane Do tańca, do różańca, do gór wysokich. Był także żeglarzem i pływał po Bałtyku i Morzu Północnym. Zawsze nosił przy sobie organki.